สารเสริมการกระจายตัวของน้ำมัน

เมตซัลฟูรอน-คำแนะนำในการใช้เมทิล

กลไกการออกฤทธิ์คล้ายคลึงกับกลไกของคลอร์ซัลฟิวรอน-เมทิล มันถูกดูดซึมผ่านราก ลำต้น และใบของพืช และแพร่กระจายอย่างรวดเร็วในร่างกาย ยับยั้งการทำงานของอะซิโตแลกเตตซินเทส (ALS) ส่งผลให้เกิดการขัดขวางการสังเคราะห์วาลีนและไอโซลิวซีน จึงทำให้เกิดการยับยั้งการเจริญเติบโตและการเสียชีวิต หลังจากการดูดซึมโดยข้าวสาลีพืชต้านทาน วงแหวนเบนซีนไฮดรอกซิเลชันจะเกิดขึ้นในร่างกาย และผลิตภัณฑ์ไฮดรอกซิเลชันนี้จะก่อตัวเป็นคอนจูเกตกับกลูโคสอย่างรวดเร็ว จึงสูญเสียการทำงานของมัน การย่อยสลายในดิน เมทซัลฟูรอน-เมทิลจะหายไปในดินผ่านการไฮโดรไลซิสและการย่อยสลายของจุลินทรีย์ โดยมีครึ่งชีวิต-เป็นเวลา 4 สัปดาห์ ในดินที่เป็นกรดเนื่องจากการไฮโดรไลซิสอย่างรวดเร็วทำให้สลายตัวเร็วขึ้นเล็กน้อย ระยะเวลาที่มีประสิทธิภาพในดินสั้นกว่าของคลอร์ซัลฟูรอน-เมทิล ปริมาณที่มีประสิทธิภาพคือ 2 และ 8 กรัมต่อเฮกตาร์ หลังจากผ่านไป 7 และ 44 สัปดาห์หลังการใช้ จะไม่สามารถตรวจพบปริมาณคงเหลือได้อีกต่อไป ดังนั้นจึงปลอดภัยกว่าสำหรับพืชผลรุ่นต่อๆ ไปมากกว่าคลอร์ซัลฟูรอน-เมทิล

การกระจายตัวของ Metsulfuron-methyl ในปลานิลในแม่น้ำไนล์ โดยใช้ 14C-ที่มีป้ายกำกับว่า metsulfuron-methyl เป็นตัวติดตาม และ Oreochromis niloticus เป็นสิ่งมีชีวิตต้นแบบ ได้มีการศึกษาการสะสมของ metsulfuron-methyl ในแหล่งน้ำของปลานิล ค่าเฉลี่ยของกัมมันตภาพรังสีของ metsulfuron-methyl ในส่วนต่างๆ ของปลานิลที่เวลา 45 วัน แสดงไว้ในรูปที่ 1 กิจกรรมจำเพาะของสารกัมมันตภาพรังสีในส่วนต่างๆ ของร่างกายปลามีดังนี้ เหงือก > เกล็ด ครีบ > อวัยวะภายใน > กระดูก > หัว > กล้ามเนื้อ การสะสมทางชีวภาพเป็นวิธีหลักที่ทำให้มลพิษอินทรีย์เข้าสู่ร่างกายของปลา สารมลพิษอินทรีย์ประมาณ 67% จะเพิ่มขนาดทางชีวภาพในร่างกายปลา เหงือกเป็นอวัยวะระบบทางเดินหายใจหลักของปลานิล โครงสร้างเฉพาะของเหงือกจะเพิ่มพื้นที่สัมผัสระหว่างเหงือกและน้ำ ในระหว่างกระบวนการหายใจของปลา น้ำปริมาณมากไหลผ่านเหงือกอย่างต่อเนื่อง ทำให้เครื่องหมายกัมมันตภาพรังสีในน้ำเข้าไปในเหงือก การวิจัยของอัล ยืนยันว่าเหงือกเป็นอวัยวะสำคัญสำหรับปลาในการดูดซับยาฆ่าแมลงในน้ำ 1,2,3,4-tetrachlorobenzene ส่วนใหญ่เข้าสู่ร่างกายของปลาแซลมอนและปลาเทราท์ผ่านทางเหงือก

กิจกรรมจำเพาะกัมมันตภาพรังสีของเกล็ดและครีบปลานิลก็สูงเช่นกัน ซึ่งอาจเกิดจากการสัมผัสโดยตรงกับครีบและเกล็ดกับสภาพแวดล้อมของน้ำภายนอก มีต่อมเมือกเซลล์เดียว-จำนวนมากกระจายอยู่ในชั้นหนังกำพร้าของปลา ซึ่งสามารถหลั่งเมือกลงบนพื้นผิวร่างกายได้อย่างต่อเนื่อง เมตซัลฟูรอน-เมทิลอาจถูกดูดซับบางส่วนในเมือก แม้ว่ากิจกรรมจำเพาะของกัมมันตภาพรังสีในอวัยวะภายในของปลานิลจะต่ำกว่ากิจกรรมในเหงือก ครีบ และเกล็ด แต่ก็สูงกว่าส่วนอื่น ๆ ของปลาอย่างมีนัยสำคัญ อวัยวะภายในเป็นอวัยวะที่มีการเผาผลาญมากที่สุดของปลา สารที่เข้าสู่ร่างกายของปลาส่วนใหญ่จะถูกดูดซึมและกระจายผ่านอวัยวะภายใน